On Yedi Gün

İnsanlık tarihi, kan ve şiddetle örülmüş bir yolculuk gibi. İlk günah Habil ile Kabil’den bu yana, öldürmek için hep yeni araçlar icat ettik: mızraktan kılıca, baruttan bombaya. Peki, bu sonsuz hırsın, kazanma tutkusunun kaynağı ne? Silahları geliştiren eller, neden sevgiyi, paylaşmayı öğretmek için kullanılmadı? Bir insanın yaşam hakkı, karşısındakinin gözünde neden bu kadar değersizleşti? Savaşların, cinayetlerin, gözyaşının sorumlusu hepimiziz aslında. Kardeşiz diye haykırıp durduk ama laflar havada kaldı. Kimisi güç gösterisi, kimisi korku, kimisi savunma, kimisi saldırganlık için silah kuşanıyor. Oysa beline taktığın her silah, er ya da geç patlar. Tek bir mermi, iki hayatı birden söndürür. İlk sönen, belki de seninki olur.