Ölümden Kalıma & Diyarbakır Cezaevi'nden Mektuplar

Diyarbakır Cezaevi’nin demir kapıları ardında geçen günler, umutla korkunun iç içe geçtiği bir bekleyişe dönüşmüştü. Dışarıda, sevdikleri için endişeyle bekleyenler vardı; içeride ise her an ölümle yüzleşenler. Morgdan cezaevine taşınan bedenler, gerçeği söylentilerden ayırmayı imkansız kılıyordu. Bir haber alınamayınca, kaybedilmiş bir canın acısı yürekleri dağlıyordu. Dışarıdakiler, kapıda günlerce beklerken, içeridekiler hayata tutunmanın yollarını arıyordu. Küçük özlemler bile büyüyordu bu karanlıkta: sabah kahvaltılarının sıcaklığı, annenin uyanışı, kitapların arasında geçen bir gecenin huzuru... Her mektup, bir direnişin, bir yaşam mücadelesinin izini taşıyordu. Bu satırlar, o zor günlerin sessiz tanıklığıydı.