Ölüm Treni

Mavi, artık gökyüzünde değil, bir çocuğun gözlerinde donup kalmış. Denizler solarken, geride kalanlar soruyor: "Onu nasıl aldılar elimizden?" Rayların altında unutulan bedenler, toplanmayan deliller, aceleyle açılan bir hat... "Yükümlülüklerimiz var" diyor yetkililer, "zarar etmeyelim" diye. Ama kimse hesap sormuyor kaybedilen canlara. Bu roman, bir facianın soğuk gerçeklerini değil, arkasındaki sistematik suskunluğu ortaya seriyor. İnsan hayatının nasıl kolayca göz ardı edildiğini, adaletin nasıl bir kenara itildiğini, vicdanın nasıl susturulduğunu satır satır gösteriyor. Her sayfası öfke uyandıran, yürek burkan, ama bilmek zorunda olduğunuz bir hikâye. Bir cinayetin anatomisini, çıplaklığıyla gözler önüne seren bir anlatı.