Ölüler Kitabı

Hayatın en acımasız anları, sevdiğimizi sandığımız kişilerin yüzünde değil, kendi yansımalarımızda saklıdır. Şiirlerde okuduğumuz o büyük aşklar, gerçekte karşımıza çıktığında soluklaşır; çünkü ne o dizelerdeki kadınlar vardır, ne de onlara layık erkekler. Sevmek, bazen kendimize ettiğimiz en büyük haksızlık olur. Tıpkı tangoda olduğu gibi: kadın tökezlediğinde üzerine abanan adam, ritmi değil, kendi acısını besler. Yüreğimiz yanarken üşür, kırılırken donarız. Belki de asıl mesele, bu soğuğun içinde kaybolmadan, zamanın akışına karışan o ırmakta yol alabilmektir. Kendi hikâyemizin hem kurbanı hem de celladı olarak, geriye kalan tek şey, adımızı attığımız her yanlışın altına imza atmaktır.