Ölü Kuşlar Oratoryosu

Gece yarısı kapıya dayanan küçük bir kız, avuçlarında biriktirdiği dizeleri uzatıyor: "Abla, şiirlerim var, üç otuza satılık." Açlığın pençesinde kıvranan yüreği, hece hece dökülmüş satırlarla çırpınıyor. "Almaz mısın?" diye yalvarıyor, insana dair umudunu yitirmemiş bir sesle. Kör bir bıçakla kazınmış kelimeler, anne gözyaşıyla yoğrulmuş imgeler taşıyor; törelerin savurduğu izmaritlerle yaralanmış bir tenin acısını kâğıda döküyor. "Hangi şiir keser bu sancıyı?" diye soruyor, açlıkla kavrulan bir dünyada. Tramvay rayları hayalleri ikiye bölerken, ekmek kokusu düşleri yakıp geçiyor. Ayasofya’nın kapıları, şiir satan kıza kapalı; cılız acımalarla bulaşmış nazarlar, kutsal sözlerin paylaşılmasını engelliyor. Leş kargaları üşüşürken, bir şair daha açlıktan ölüyor. "Abla, şiir almaz mısın?" diye fısıldıyor zaman, umutsuz bir çığlık gibi.