Okunmamış Kitabın Çözülmemiş Diliyle

Yüksel Aydın’ın şiirleri, gecenin sessizliğinde doğan bir dilin izlerini sürüyor. Kelimeler, kâğıda dökülen rüyalar gibi; kaybolmuş anıların, unutulmuş uygarlıkların, gökyüzünün mavisinde savrulan fırtınaların sesini taşıyor. Her dize, bir resmin gölgesinde filizlenen anlam katmanlarıyla örülü. Sanki evrenin soluğu, şairin kaleminden dökülerek yeniden can buluyor. Aydın’ın dizelerinde zaman durur, geçmiş ve gelecek birbirine karışır. Bulutların ardında saklı medeniyetler, gölgelerin derinliklerinde saklanan hikâyeler, ay ışığının altında titreşen duygular... Hepsi, sabırla bekleyen bir dervişin elinden süzülür gibi kağıda dökülür. Şiirleri okurken, aynı zamanda onun resimlerine bakmak, kelimelerin ötesine geçen bir yolculuğa çıkmak gibidir. Dünya yaralı, ama Aydın’ın dizeleri umudun kapısını aralar. Sevginin, iyiliğin ve sevincin izini sürerken, kalbi perdesiz bir kıyıya açılır. Rumi’nin dediği gibi,.