Ödek Kızı

Firuze, susuzluğunu giderecek bir yudum umudun peşinde büyüdü. Kitapların yasaklandığı bir dünyada, rüyaları onun tek sığınağıydı. Geceleri, kimsenin dokunamadığı bir özgürlükle dolup taşıyordu düşleri: önlüğünü giyiyor, kurdelelerini takıyor, diğer çocuklar gibi sıralarda oturuyor, çizgi oyunlarında zıplayarak koşuyordu. Ama güneş doğduğunda her şey eski haline dönüyordu. Kız çocuklarının okula gitmesi, hayal bile edilemez bir lükstü. On dört yaşına geldiğinde, Firuze’nin rüyaları da son buldu. Peki, neden bir evladın değeri cinsiyetine göre değişiyordu? Kız çocuklarına reva görülen bu haksızlık, ne zaman son bulacaktı?