Odamdayım

Güneşin sırtını okşadığı o an, göz göze geldik bir kez daha. Madalya töreninde sıra beklerken, adımızı künyeye kazımak için sabırsızlanıyorduk. Bileklerimiz, kara küreğin izleriyle dolmuştu. Bu yol, bu yosunlar, bu deniz... Hepsi neye yarıyordu ki? Sanki her şey bir anda anlamını yitirmiş, geriye sadece sessiz bir sorgulama kalmıştı. Acaba bu bekleyişin sonunda ne vardı? Belki de hiçbir şey. Ya da her şey.