Obur Bibliyofil

Yazmanın o incecik sınırında dolaşmak, kelimelerin kaderiyle yüzleşmek... Kim bilir, belki de her satır, toza karışıp kaybolacak bir izdir sadece. Ya da taş gibi sağlam duracak, unutulmayacak bir anıt. Peki ya arada kalanlar? Yazılan ama unutulan, söylenen ama duyulmayan o cümleler... İşte bu kitap, tam da o ikircikli boşlukta doğuyor. Sözcüklerin peşine düşen bir yazarın, yazma eyleminin kendisiyle hesaplaşması bu. Her yeni sayfa, bir umut mu, yoksa unutulma korkusunun sessiz çığlığı mı? Belki de cevap, okuyanda gizli. Çünkü kitabın yarısı senin: metinlerin ardından gelen boş sayfalar, senin haykırışına, çizgilerine, renklerine ayrıldı. Yazamıyorsan çiz, kelimeler yetmiyorsa resmet. İfade etmek sadece harflere mahsus değil ki... Noktalar, çizgiler, fırça darbeleri de birer dildir. Kendi sesini bul, kendi izini bırak.