Oblomov’un Dönüşü

Nezih Bey, değişen dünyanın karşısında dimdik duran, ama asla ilerlemeyen bir adam. Çevresindeki herkes koşuşturup dururken o, sanki zamanın dışında bir yerde, kendi içine çekilmiş gibi. Tembellik mi bu, yoksa bir tür bilgece duruş mu? Oblomov’un ruhu, yüzyıllar sonra bir valinin bedeninde yeniden canlanmış gibi: hareket etmeyen, ama herkesi düşündüren bir varlık. Onu anlamak kolay değil; çünkü o, dünyanın gürültüsüne inat sessizliğini koruyor. Acaba bu durgunluk, bir kaçış mı, yoksa gerçek özgürlüğün ta kendisi mi? Herkesin peşinden sürüklendiği hayhuy içinde, o neden bir kaya gibi sabit kalmayı seçti? Belki de cevap, hepimizin içinde saklı olan ama cesaret edemediğimiz bir gerçeği işaret ediyor.