O Olmak

Mazlum Mengüç’ün bu kısa ama yoğun romanı, varoluşun sisli koridorlarında kaybolmuş bir sesin feryadını taşıyor. Sözcükler, biriken toz misali, anlamın kıyısında savruluyor; ne tam olarak tutunabiliyor ne de uçup gidiyor. Kahramanın iç hesaplaşması, bir dilden yoksun kalmanın ağırlığıyla yüklü: İbranice bilmemek, kırmızı güllerin alınıp verilemediği bir dünyada yaşamak, yükselen düşen endeksler arasında kaybolmak... Paranın, inancın, hatta ölümün bile anlamını yitirdiği bir boşlukta, ne yukarı çıkma hevesi kalıyor ne de yerin dibine girme cesareti. Sabrın, semanın, hatta intiharın bile lüks sayıldığı bu çemberde, insan kendini aç bir guguk kuşu gibi hissediyor. Tanrı’ya tutunmak mı, yoksa ölüme yapışmak mı? Ne bir ses var ne bir rüya, ne de yanağında iz bırakan bir resim. Sadece dönüp duran bir çark ve onun içinde sıkışıp kalmış bir varlık. Mengüç, bu 88 sayfalık keskin metinde, insanın kendi labirentinde.