O Ateşi Yakanlar

Tarihin derinliklerinden yükselen bir çağrı, Türk milletinin özüne dönüşünü haykırıyor. Steplerin uçsuz bucaksız enginliğinde kurulan Çingiz İmparatorluğu ile okyanusları aşan Osmanlı’nın mirası, tek bir coğrafyanın iki farklı yüzü olarak karşımızda duruyor. Bu topraklarda at koşturanlar, denizleri aşanlar, aynı kökten beslenen bir ulusun parçaları değil mi? Ancak bu birliktelik, ancak Türk’ün kendi sözünü dünyaya taşıdığı bir düzenle mümkün olabilir. Yönetenlerin Türk’ten uzaklaştığı, bilgiyle değil bilgisizlikle donandığı bir ülkede, gerçek güç nasıl yeşerebilir? Adaletin, şanın ve onurun kaynağı olan bu millet, kendi özüne dönmedikçe dünyanın dengesini sağlayamaz. Gelecek, dar kalıpların ötesinde, tüm Türkleri kucaklayan bir anlayışla şekillenmeli. Çünkü Türk’ün olmadığı yerde, ne adalet ne de aydınlık var olabilir.