Nuh’un Kızı

Ofisteki sıcak kahve kupasını avuçlarımda sıkıyorum, ama içimdeki boşluğu dolduramıyor. Dışarıda lapa lapa yağan kar, camların ardında biriken kalabalığı unutturuyor sanki. Asıl soğuk, içimde; gemiye yetişememiş bir yolcu gibi, uzaklaşan Nuh’un gemisini izlerken hissettiğim o çaresizlik. Bilgisayarımın köşesine iliştirilmiş karakalem resme bakıyorum: dalgaların arasında kaybolan bir gemi, suyun içinde çırpınan bir el. İnce çizgilerle yağmurun izleri bile var kâğıtta. O el, kurtuluş umuduyla gemiye uzanıyor, ama sesi fırtınanın uğultusunda kaybolup gidiyor. Acaba bir ip atılacak mı, yoksa kabaran suların arasında boğulup gidecek mi? Gemiye binemeyen bu yalnız ruh, kim bilir hangi pişmanlıkların ağırlığıyla yüzüyor?