Nêrgiza Li Defterê Bişkivî

Küçük kardeşim, ben toplumun unutulmuş bir çiçeğiydim; ne olduğumu bilmeden büyüdüm, senin uzak bir masalda kalan hayallerin benim için ağır bir yük oldu. Üstüme beton sesleri çöktü, dar sokakların sıkıntısı omuzlarıma çöreklendi. Yanımda ise acımasızlığın demir gölgesi, depremlerin yıkıntısı gibi uzanıyordu. Son aşamaya vardım sandım, ama ne varlık ne de yokluk kaldı geriye. Bu yükü nereye bırakacağımı bilmiyorum; günahlarımın ağırlığı beni eziyor, yılların pası ellerimi kemiriyor. Artık çiçeklere dokunamaz oldum, ellerim zamanla nasırlaştı, neye yarar ki?