Nokta ve Çizgiden Yüzeye

Sanat, somutun sınırlarını aşarak soyuta mı yönelmeli? Yoksa her ikisi arasında bir denge mi aranmalı? Kandinsky, bu sorunun yanıtını biçimlerin iç dünyamızda yarattığı yankılarda buluyor. Bir ağacın, gökyüzünün ya da insanın görüntüsü, yalnızca gözle görülenden ibaret değil; ruhumuzda bir titreşim uyandırır. Bu titreşimi yok saymak, sanatın ifade gücünü kısıtlamak anlamına gelir. Oysa sanat, özgürlüğün ta kendisidir; hiçbir kurala, zorunluluğa boyun eğmez. Nasıl ki gece ile gündüz bir arada olamazsa, sanat da zorunlulukla yan yana gelemez. Biçimlerin dansında, özgürlük ve duygu buluşur; her çizgi, her nokta, yüreğimizde yeni bir anlam kazanır.