Noksanlar

Gölgelerimiz kaybolduğunda, geriye kalan boşluklar nasıl da içimizde büyür; ne tamamen silinir ne de unutulur. Bazı eksiklikler, yaşamın kıyılarında sessizce bekler, sonra ansızın karşımıza çıkar. *Noksanlar*, bu kayıpların izini sürerken, geçmişin tozlu dehlizlerinde dolaştırır okuru. Bir berber koltuğunda içilen oralet kokusu, sıraların arasında kaybolan bir çocukluk arkadaşı, geleceğe bırakılacak hikâyelerin hayali... Her satır, unutulmuş anılara dokunurken, hayatın o derin boşluklarında bir yolculuğa çıkarır. Kimi zaman hüzün, kimi zaman sıcak bir gülümseme eşliğinde, eksik olanın peşinden giderken bulursunuz kendinizi.