Nökerler Ve Ağalar

Karanlık çökerken, etrafı saran sessizlikten ürperiyordum. Her hışırtı, her çıtırtı beni daha da korkutuyordu. İneklerin boynuzlarından çıkan sesler, üzerime dikilen iri gözler... Acaba bu sürünün içinde mi kalmalıydım, yoksa dışında mı? Kimsenin beni fark etmediği, zamanın durduğu bu yerde, yalnızca umutlarımla baş başaydım. Hüseyin’in gösterdiği taş yığınından örülü ağılın kapısını açmaya çalışırken, korku ve yalnızlık içimi kemiriyordu. Gözlerim sürekli yolda, birinin gelmesini beklerken, yalnızca karanlık ve sessizlikle karşılaşıyordum. Bu ıssızlık, bu yalnızlık... Cehennem olmalıydı burası.