Nohut Oda

Melisa Kesmez’in *Nohut Oda*’sı, sessizce solan bir dünyanın eşiğinde duruyor. Bahçeler, terk edilen evler, unutulmaya yüz tutan eşyalar... Hepsi, bir zamanlar canlı olanın gölgesinde nefes alıyor. Kalanlar, gidenlerin boşluğunda savrulurken, kediler, çiçekler, yarı içilmiş çay bardakları, hayatın küçük tanıkları olarak kalıyor. Depremlerin sarsıntısı, çatlayan aile bağları, "belki görüşürüz" diye geçiştirilen vedalar... Her şey, ince bir çizgide sallanıyor. Yazar, odaların köşelerinde geziniyor, hayata tuttuğu aynada kırık dökük mutlulukları, dayanılmaz yalnızlıkları, umutla umutsuzluğun iç içe geçtiği anları gösteriyor. Küçük bir saksıda filizlenen umut gibi, en beklenmedik yerde yeşeren sevinçler de var burada. *Nohut Oda*, kaybolanla kalanın, kederle neşenin, geçmişle bugünün arasında usulca akıp giden bir hikâye. Sessiz çığlıkların, fısıltıların, yarım kalan sözlerin kitabı.