Niteliğe Veda

Şiir, umutla umutsuzluk arasında sıkışan bir gerginliğin ürünüdür; bir anlık parıltıyla başlayıp, sessiz bir fısıltıya dönüşen bir yolculuk. İnsana duyulan inanç, umudun son kırıntılarını bile koruma çabasıdır aslında. Çağrışımlarla örülü bir davettir; büyümekle kaybettiğimiz o ilk sıcaklığı, anne kucağının güvenini özleyişin yumuşak dokunuşudur. Ölümün soğuk gerçekliği, şairi sürekli bir gerilim içinde tutar. Bu dünya hepimiz için yabancı bir diyardır; özlem, yokluğun ta kendisidir. Şair, bu gurbet acısını çocuksu bir içtenlikle haykıran bir sestir; hüzünle karışık, ama yine de direnen.