Nida

Uzak bir şehirde, yüreği memleket hasretiyle dolup taşan bir adamın hüznü var bu sayfalarda. Çocukluğunun o neşeli günleri, artık yalnızca dilinin altında sakladığı bir anı; koştuğu atların nal sesleri, güvercinlere kurduğu tuzaklar, kuşların yuvalarını yıkmadığı o masum zamanlar çok geride kaldı. Şimdi omuzlarına çöken yalnızlık, Mahir’in gençliğini bir sonbahar yaprağı gibi savuruyor. Eylül sokaklarında sürüklenirken, gözleri bağ bozumunun acı manzarasına takılıyor; günler uzadıkça anılar silinip gidiyor, geriye sadece derin bir boşluk kalıyor. Özlem Çetin, kaybın ve özlemin ağırlığını, sessiz bir çığlık gibi yükselen bu hikâyeyle anlatıyor.