Nice Şahbaz Atlar

Zamanın akışında savrulan bir yürek, geride bıraktıklarına sesleniyor: "Neden bakmadınız?" diye. Gözlerinizde yansıyan sevgi ışığı solarken, sözlerim anlamını yitirmeden önce, belki de hiç kurulmamış bir buluşmanın hayaliyle yanıp tutuşan avuçlarımda kalakaldı her şey. Bahar rüzgârlarıyla savrulan badem çiçekleri gibi, siz de zamanın ötesine geçip gittiniz; ben ise sizi tanıyamadan, siz de beni fark etmeden. İç çekişlerim sessizliğe gömüldü, bakışlarınız beni görmedi. Acaba var mıydınız gerçekten, yoksa ben mi sizi düşlerimde yarattım? Ağladınız, yaktınız içimi bomboş bırakarak. Oysa bir kez olsun, gözleriniz yaşarırken benimkilerle buluşsaydı... Belki o zaman, bu kırık dökük şarkıya bir anlam yükleyebilirdik. Şimdi ise geriye sadece "keşke"lerin yankısı kalıyor.