Neva

Yirmi yaşında, gülüşüyle etrafı aydınlatan, kalbi şefkatle dolu bir genç kızın hayatıma dokunuşu, sanki rüzgârda savrulan narin bir kelebeğin kanat çırpışı kadar hafif ve kısa sürdü. Merhameti, sevgiyi, umudu kemanının tellerinde titreten, hastalarına dokunan elleriyle hayat bulan bu genç kadın, yıllardır duygularını taşlaştırmış birine bile yeniden aşık olmayı öğretti. Ancak tıpkı bir yaz yağmurunun ardından gökyüzüne süzülen güneş ışığı gibi, varlığı da geçiciydi. Onunla geçirdiğim her an, sanki ömrümün en parlak sayfalarına yazılmış bir şiir gibiydi; ne var ki şiirler de bazen yarım kalır. Gidişi, sessizce, iz bırakmadan, ama içimde sonsuz bir boşluk bırakarak gerçekleşti. Şimdi geriye sadece anılar ve onun bıraktığı, hiç solmayacak gibi duran izler kalıyor.