Nergiz

Ali Burhan Bilgiç’in *Nergiz* romanı, Anadolu’nun derinliklerinden yükselen bir ses gibi, sevginin, ayrılığın ve umudun izlerini sürüyor. Her biri bir anı, bir hasret, bir özlem kırıntısı taşıyan başlıklar altında, insanın yüreğine dokunan hikâyeler bir araya geliyor. Karabağ’ın soğuk dağlarından Gaziantep’in sıcak sokaklarına, Adana’nın kavurucu yazlarından Ağrı’nın hüzünlü yamaçlarına uzanan bu yolculuk, sadece coğrafyayı değil, insanın iç dünyasındaki fırtınaları da haritalandırıyor. Kimi sayfalarda bir baba hasreti, kimi satırlarda yarım kalan aşklar, kimi anlarda ise zamanla solan ama hiç kaybolmayan sevgiler var. Limon çiçeklerinin kokusu, kiraz yapraklarının hışırtısı, karlı dağların sessizliği; hepsi birer tanık gibi duruyor anlatılanların ardında. Roman, kaybolanların peşine düşerken, aslında hiç eksilmeyen bir bağın hikâyesini fısıldıyor: İnsan, sevdiklerine ne kadar uzak olursa olsun, kalbi hep.