Nekre

Gözleri tavanda donup kalmıştı; ne kırpabiliyor ne de başka bir yöne çevirebiliyordu. Her şey, içine sinmeyen bir korkunun ağırlığıyla yüklüydü sanki. Hayat, adeta zorunlu bir yürüyüş gibiydi: istemesen de adım atmak zorunda olduğun, çıkışı olmayan yollar. Karşılaştığın yüzler, duyduğun sesler, yaşadığın anlar... Hepsi birer iz bırakır ardında. Kimileri o yolda takılıp kalır, kimileri ise yeni patikalar açarak ilerlemenin yolunu bulur. Ama her adım, bir şeyleri geride bırakmanın ya da onlarla yüzleşmenin ağırlığını taşır. Kimi zaman sessizlik bile bir cevap olur, kimi zaman da içindeki fırtınalar. Hayatın zorunlu yürüyüşünde, sen hangi yöne savrulursun?