Nehr-i Zaman

Sonbaharın solgun ışığında, gökyüzü keskin bir mavilikle yarılıyor gibi. Dökülen yapraklar, sararmış bir halı gibi toprağı örtüyor; yaşlı bir çınarın kızıl gözleri, hüzünle bakıyor etrafa. Rüzgâr, sevdiklerini almak için usulca sokuluyor kapıya. On sekizinde, gurbetin acımasız yolunda sürüklenirken, Dicle’nin akıntısı bir yanda, kendi yolculuğu başka bir yönde. Cam kenarına yaslanan başı, her şeyin farkında sanki; ayrılık ve kavuşma, iç içe geçmiş kokularıyla sarıyor etrafı. Belki de hâlâ bir çocuktur o, bilmeden. Zamanın nehri, akan bir ömür gibi taşıyor onu; geçmişin izleri, geleceğin belirsizliği arasında. Her satır, bir iç hesaplaşma, her kelime, bir nefes alıp veriş gibi. Sessiz çığlıklar, fısıltılarla dolu bu yolculukta, yalnızlık ve umut yan yana yürüyor.