Nefs ve İnsan

İnsanın özünü kavramak, ancak kendi içine dönüşle mümkün olur. Bilgiyle aydınlanmayan bir ruh, karanlıkta kaybolmaya mahkûmdur; çünkü gerçek ışık, ilimden doğar. Amellerin en yücesi de bu aydınlanmayı sağlamaktır. Kendini tanımak, aslında seni sevenin de seni gördüğü gibi görmektir. Sevgi, sahih olunca insanı kendi özü için sever; tıpkı Yaratıcının kullarını sevmesi gibi. O, mutlak cömerttir; kim O’na yönelirse, onu kabul eder. Kim yüz çevirirse, kendi yolunu kendi seçmiş olur. Hakka yönelen, O’nunla buluşur. Ama ısrarla uzaklaşan, sonunda kendini yalnız bulur. Ona denir ki: Bu yalnızlık, senin kendi tercihinin yansımasıdır. İnkâr ettiğin şey, aslında senin ta kendindir. Ölümden önce nefsini bilmek, hüsrandan kurtulmanın tek yoludur. Çünkü perde kalktığında her şey apaçık ortaya çıkacak; bilen huzur bulacak, bilmeyen ise pişmanlıkla baş başa kalacaktır.