Nefes Alan Geçmiş

Osman, paslı kilidin son direncini de kırarak ahşap kapıyı araladığında, tahtaların iniltisi adeta bir itirafa dönüştü. Yılların yükü altında ezilen o eşik, içeri adım atmasını bekleyen bir tanıklık gibiydi. Gencecik bir hayatın solup gittiği bu evde, geride kalanlar için zaman durmuştu sanki. Duvardaki çatlaklar, yerdeki toz zerrecikleri, her biri sessiz birer suç ortağıydı sanki; acının izlerini saklamaya çalışan, ama bir türlü başaramayan. Yazar, insanın kendi eliyle ördüğü acıların nasıl da nesilden nesile aktığını, geçmişin asla gömülmediğini, sadece soluk alıp veren bir hayalet gibi hep arka planda beklediğini anlatıyor. Kaybın ağırlığı, unutmanın imkansızlığı ve insanın kendi türüne karşı duyduğu o garip yabancılaşma... Hepsi, bu ince ama derinlikli öyküde, çıplak bir gerçeklikle yüzleşiyor. Sanki her satır, geçmişin nefesini ensenizde hissettiriyor.