Nedircik

Mustafa Irgat’ın şiiri, dilin sınırlarını zorlayan bir isyan gibi çıkar karşımıza. Kuralları hiçe sayan, dili paramparça eden bir üslupla yazdığı dizelerde, politikadan teolojiye, sokak argosundan yüksek kültüre kadar her şeyi karmakarışık bir coşkuyla harmanlar. Teknik olanakları sonuna kadar kullanarak, şiiri bir kusma refleksi gibi akıtır; kelimeler, anlamın zincirlerini kırarak dökülür sayfalara. Gramere başkaldıran, dilbilgisel yapıları ters yüz eden bu yaklaşım, okuru şaşkına çevirir. Tarih, yoksulluk, faşizm, müzik, resim gibi kavramlar, onun elinde birer silah olur; her biri, yerleşik algıları sarsan bir patlama etkisi yaratır. Şiir, burada bir oyun alanına dönüşür; kelimeler takla atar, cümleler dağılır, anlam bulanıklaşır. Irgat’ın dili, bir ejderhanın ateşi misali, her şeyi yakıp geçerken, geride sadece kendi kurduğu kaosu bırakır.