Necip Bey !

Çocukluğunda kimse elini tutup okul yolunu göstermedi. Ne ders saatleri soruldu ne de hangi sınıfta olduğunu bilen oldu. Babası, hangi sınavlara girdiğini ya da notlarını merak etmedi bile. Her şey senin omuzlarındaydı; evden çıkarken arkanda kalan bahçe duvarı gözden kayboldu mu, özgürlüğün de başlamış demekti. Okula gidebilir, parklarda dolaşabilir ya da çay bahçelerinde vakit öldürebilirdin. Karar senindi, sonuçlarına da katlanacaktın. Ailen, beklemedikleri bir haberle karşılaşana dek farkında bile olmadı. Babası, bir gün yazıhanesine gelen yabancının "Hulusi Müderrisoğlu’nun babası mısınız?" sorusuyla telaşlandı. Adamın açıklaması ise daha da şaşırtıcıydı: "Oğlunuz ülkenin en iyi atletlerinden biri olmuş, bilmiyor muydunuz?" O an, yıllardır görmezden gelinen gerçek yüzüne vurmuştu.