Ne İçin Varsan Onun İçin Yaşa & Bir Arayışın Romanı

Peronda son kez durduğumda, trenin düdüğü havayı yırttı. Soğuk bir rüzgâr gibi sırtıma çarpan bu ses, ayrılığın ilk habercisiydi. Kapılar kapanırken, çantam elimde, yalnızlık ise tam karşımda dikiliyordu. Gidiyordum işte; ama filmlerdeki gibi son anda vazgeçmek yoktu. Raylar üzerinde yavaşça kaymaya başlayan tren, beni bilinmeze doğru sürüklüyordu. Camdan dışarıyı izlerken, uğurlamaya gelen kalabalığın elleri havada sallanıyordu. Ben ise, beni yolcu etmeyen herkes için sessiz bir teşekkür gönderiyordum içimden. Bir damla yaş, peronda bıraktığım son izim oldu. Bu yolculuk, yalnızca bir trenin hareketi değildi. Aynı zamanda kendi içimde başlayan, anlam arayışının da ilk adımıydı. Hayatın acımasız hızına kapılıp giderken, durup sormak gerekiyordu: Neden buradayım? Neyin peşindeyim? Trenin penceresinden akan manzara gibi, geçip giden anların farkına varmak, belki de en büyük keşif olacaktı.