Nasipse Adayız

Bu gece de bir düğün salonunun kalabalığına karışmış durumdayım. Her zamanki gibi, çelenkler önceden gönderilmiş, yerimiz de erkenden tutulmuş. İstanbul’un dört bir yanından gelen, sayıca en kalabalık olduklarını iddia eden bir topluluğun dayanışma gecesi bu. Uzun masalarda karşılıklı oturmuş, yemeklerini yiyen, sohbet eden, birbirleriyle sarılan orta yaş ve üzeri erkekler her yanı doldurmuş. Sahnede, sazını çalan bıyıklı bir sanatçı ara verip dinlenirken, gözüm sahnenin diğer ucundaki takım elbiseli adama takılıyor: beyaz gömlek, bordo çizgili kravat, kel bir kafa ve heyecanlı bir duruş. Evet, o benim. Pazarlıklar, imaj oyunları, anket hileleri, bağlamalar, ayarlamalar, gecelere katılmalar ve hep "yukarıya" ulaşma çabası... Oy avcılığına dönüşmüş bu uğraş, insanın aklını başından alıyor. Arada bir, hayatın anlamı üzerine düşüncelere dalıp, kırık bir aşkın izlerini tamir etme umuduyla soluklanıyor. Ercan.