Nasıllar

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte içine çöken o belirsiz sıkıntı, günbegün daha da ağırlaşıyor. Her şey sanki bir yerinden kopmuş, akışına bırakmış kendini; nehir yatağında savrulan bir dal gibi. Oysa alışmak gerek bu karanlık kokulara, bu zifiri yalnızlığa. Kendini avutmanın yolu mu bu? Belki. Ama suskunluğun ardında biriken sözler, bir türlü dökülmüyor dudaklardan. Gül gibi geçinip gidenlerin dünyasında, sen sadece bir gölge misin? Ya da o gölgeyi besleyen, ona can veren? Rızkın eline geçtiğinde bile bir şey değişmiyor; sanki her şey, hep bir adım ötesinde duruyor. Bu da mı hayatın cilvesi? Belki de en acımasızı bu: Görmezden gelmek, görmezden gelinmek.