Nar

Eylül, her şeyi söküp atan bir rüzgâr gibi eser bu romanda. Yaşamın kenarında savrulan anılar, solan umutlar ve gülüşlerin ardında yatan boşluk, sayfalar arasında sessizce dolaşır. Aşkın kıyısında duran yalnızlık, terk edilmiş yazlıklar kadar soğuk, kullanılmış biletler kadar anlamsızdır. Gökyüzü her akşam biraz daha erken kararır, kuşlar yuvalarına aceleyle dönerken zaman, geçip giden bir yaz gibi akıp gider. Ölüm, kapının eşiğinde bekler; ne yalnızlıklar ne de kalabalıklar onu savuşturabilir. Her şeyin döküldüğü, her şeyin bittiği o eşikte, Nevzat Akyar’ın keskin diliyle hayatın kırılganlığına tanık olursunuz.