Namütenahi

Gece yarısı sokaklarında dolaşırken, ayak seslerimiz birbirine karışırdı. Seninle birlikteyken zaman durur, sadece o anın içinde kaybolurduk. Sokak lambaları bile bize imrenirdi belki; gölgelerimiz birbirine dokunduğunda, ışıkları titrer gibi olurdu. Kuşlar başımızın üzerinden süzülür, sanki bizim hikayemizi dinlerdi. Belki de sonsuzluğun bir parçasıyım ben – çünkü seni sevmeyi, bu kaldırımlar bana öğretti. Her adımda, her nefeste, seninle geçen o gecenin izleri kalır içimde. Dün gece öpüşmemiz, şimdi bir rüya gibi geliyor; ama rüyalar da gerçek değil midir zaten?