Namlunun Ucundaki Hayatlar

Annesinin sesi, karanlık bir odada yankılanır gibiydi: "Baban giderken, 'Bugün şehit olacağım inşallah' demişti. Sana söyleyemedim, utandım. Şimdi nasıl büyüteceğim seni? Hangi sözlerle avutacağım? Diğer çocuklar babalarının elinden tutarken, senin elini melekler mi tutacak? Akşam sofrasında, sanki Allah onun dilinden konuşuyordu. 'Hanım, abdest alıp namaz kılayım' dedi. Ben de 'Peki ya biz?' diye sordum. 'Allah yeter' cevabını verdi." Küçük bir çocuğun gözünden, kaybın sessiz acısı anlatılıyor bu satırlarda. Babası cephede kalan bir evladın, annesinin dualarında sakladığı hüznü; bir yandan umutla, bir yandan da sorularla dolu bir büyüme hikâyesi. Namlunun ucunda sallanan hayatlar, sevginin ve vefanın gölgesinde yeniden şekilleniyor.