Nakkaş

Bağdat’ın tozlu sokaklarında bir çağrı yankılanır: "Ey Geylânî’nin şahı, elimi tut ki adım ‘elleri tutanlar’dan olsun." Bu ses, uzaklardan gelen bir cevapla buluşur: "Nakşettiklerime dokun ki sana da ‘Nakşibend’in şahı’ densin." Aradan yüzyıllar geçse de, bu sözler hâlâ bir hikâyenin kapısını aralar. Yazmak, unutulmuşları yeniden canlandırmanın sihri gibidir; bir Müslümanın hayatını kaleme almak, ona ikinci bir nefes vermek demektir. *Nakkaş*, hayal ile gerçeğin kesiştiği bir yolculuk. Harfler nakışa, satırlar ise bir ömre dönüşürken, ismine roman dediğimiz bu eser, geçmişin izlerini bugüne taşıyor. Fatih Duman’ın kaleminden dökülen her kelime, adeta bir nakkaşın fırçasından süzülür gibi; ince detaylarla bezenmiş, derin anlamlar barındıran. Okurken, çoktan kaybolduğunu sandığınız bir dünyanın kapılarını aralayacak, zamanın ötesindeki sesleri duyacaksınız.