Naifliğin Eleştirel Pedagojisi

Naiflik, genellikle deneyimsizlik ya da saflıkla karıştırılan, aslında derin bir duyarlılığın ve insani değerlerin yansımasıdır. Toplumun katı gerçeklikleri arasında kaybolan vicdanı, çıkar ilişkilerinin gölgesinde unutulan merhameti yeniden hatırlatır. Salt bir kişilik özelliği olarak kalmaz; eğitimle, dayanışmayla ve bilinçli bir pedagojiyle beslendiğinde, daha adil bir dünyanın tohumlarını taşır. Marx’ın idealindeki çok yönlü bireyin özünde de bu naiflik yatar: doğaya saygı, incelikli bakış, küçük ayrıntılarda gizlenen güzellikleri fark etme yetisi. Savaş görüntülerine bakıp içi sızlayan, masumlar için elinden geleni yapan, sosyal medyada bir paylaşımla bile olsa sesini yükselten herkes, bu naifliğin parçasıdır. Sömürüye, eşitsizliğe, adaletsizliğe karşı durmanın en sade, en insani biçimidir. Damlalarla başlar, ama birleştiğinde okyanusa dönüşür. Naiflik, belki de en güçlü direnişin sessiz dilidir.