Mutlu Güney

1940’ların sıcak toprağı Hatay, henüz haritaların bile değişmediği günlerde bir tanığın gözünden kayda geçti. M. Ziya Ünsel, o yıllarda Antakya’ya adım atar atmaz kalemini kâğıda sarılmış; kıyıda ağ ören balıkçıları, güneşin altın ışığında çalışan köylüleri, yaylalarda serinleyen çobanları tek tek dolaşıp anlatmış. Her satır, o günün Hatay’ını olduğu gibi yansıtan bir zaman kapsülü gibi: kumsallarda uyuklayan kayıkların gölgesi, tarlalarda olgunlaşan ürünlerin kokusu, dağların eteklerinde süzülen huzur. Ünsel, bu topraklarda gördüğü dinginliği, bereketi ve doğanın cömertliğini "Mutlu Güney" adıyla ölümsüzleştirmiş. Sadece bir gezi notu değil, bir dönemin ruhunu taşıyan bu kitap, Hatay’ın o günkü yaşamına ışık tutarken, bugüne de bir ayna tutuyor.