Mus'ab B. Umeyr ve Davet

Mus'ab içeri adım attığında odanın havası değişti. Yeni abdest almış, beyaz gömleğinin kollarını düzeltirken bile vakur bir duruş sergiliyordu. Siyah, gür sakalından süzülen su damlaları yüzüne düşerken, gözlerindeki ışıltı adeta bir çağrı gibiydi. İnce, uzun parmaklarıyla saçlarını düzeltti; kıvrımlı siyah bukleleri omuzlarına dökülüyordu. Karşısındakiler bakakalmış, bu görkemli duruş karşısında Hz. Yusuf’u anımsamaktan kendilerini alamamışlardı. Otuz yedi yaşında, beyaz teni ve nur yüzüyle etrafındakileri büyülüyordu. Siyah saçları ve gür sakalı, zarafetini daha da belirgin kılıyordu. Kalabalık içinde bile duruşu, olgun tavırlarıyla hemen fark ediliyordu. Konuşmaya başladığında sözcükleri özenle seçiyor, her heceyi adeta bir mücevher gibi işliyordu. Oturuşundaki incelik, duruşundaki vakar ve anlattıklarındaki derinlik insanı kendine hayran bırakıyordu. Mus'ab, sadece görünüşüyle değil, varlığıyla da etrafına huzur saçıyordu.