Mundar Ağaçlar

Başsavcı'nın sorusu havada asılı kalmıştı: Adalet, bireysel vicdanların ortaklaşa var ettiği bir denge miydi gerçekten? Ali, düşüncelerini şöyle açıyordu: Her insan kendi içindeki terazide doğruyu tartar, ama adalet, bu terazilerin toplumun ortak sesinde buluşmasıdır. Ne var ki, bu uzlaşma, aynı zamanda bir ortalamaya, bir vasata dönüşür. Çünkü toplumsal uzlaşı, herkesin kabul edebileceği bir orta noktada buluşmayı gerektirir – tıpkı pazarlıkta olduğu gibi. Alıcı ve satıcı nasıl bir fiyatta anlaşırsa, adalet de toplumun çoğunluğunun kabul edebileceği bir noktada şekillenir. Ancak bu çoğunluk, piramidin neresinde durur? Ali'ye göre toplumun yüzde beşi, düşünen, sorgulayan, eğitimli kesimdir; bir o kadarı da eğitimsiz, hayata dair hiçbir beklentisi olmayanlardır. Geriye kalan yüzde doksan ise, günlük hayatın içinde var olan, işi gücü olan, hayatı az çok takip eden ama değiştirmek için adım atmayan.