Mühürlenmiş Zaman (Rusça Aslından Çeviri)

Andrey Tarkovski, kendi varlığını sorguladığı bu satırlarda, derin bir yalnızlık ve yabancılık duygusuyla boğuşuyor. Kendini ait hissetmediği bir dünyada, yeteneğinin farkında olmasına rağmen görmezden gelindiğini hissetmek, onu içten içe kemiren bir acıya dönüşüyor. "Burada yok sayılıyorum, sanki boşlukta süzülüyorum" diye itiraf ederken, aslında bir sanatçının çaresizliğini ve özlemlerini dile getiriyor. Kendi kültürüne yabancılaşmış, emeklerinin karşılığını bulamamış bir adamın hüzünlü sesi bu sayfalarda yankılanıyor. Başkalarının gözünde bir deha olarak anılsa da, kendi ülkesinde adı bile anılmayan Tarkovski, varoluşsal bir sancıyla kıvranıyor. Ruhunu besleyecek yeni bir alan, yeni bir hayat arayışı içinde, geçmişine bakıp hayıflanıyor: "Ne kadar da çocuksu, ne kadar da hırslıydım... Ama mutsuzdum, hep mutsuz." Oysa tek isteği, yaratmaktan başka bir şey değil. Bu satırlar, bir sanatçının iç.