Muhsena

Kul Sadri Hoca, ellerindeki ipleri çözen askerin ardından hemen yaralı Semahat’ın yanına koştu. Genç kadın, bilinci yerinde olsa da kan kaybından bitkin düşmüştü. Gözlerini hocasına çevirdiğinde, onun yıllardır görmediği bir hüzünle ağladığını fark etti. Güçlükle nefes alarak, titrek bir sesle sordu: "Hocam, yedi ay öncesine kadar benim için lanet gibi olan ikinci ismim Muhsena’nın anlamını biliyor musunuz?" Sadri Hoca başını salladı. "Şeytana karşı kale demek, kızım." Semahat’ın dudaklarından zoraki bir gülümseme belirdi. "Peki, eğer bu dünyadan gidersem, o ismi ahirette taşımama bu kısa süre yeter mi? Yedi ay, çok az değil mi?" Sesi kısılırken, hocanın gözlerinden yaşlar boşaldı. Kelimeler boğazında düğümlense de, sonunda Kur’an’dan bir ayet döküldü dudaklarından: "Ey gönlü huzura ermiş insan! Sen Rabbinden razı, O senden razı olarak dön O’na. Seçkin kullarımın arasına katıl ve cennetime gir.