Mübarek Kadınlar

Gaye Boralıoğlu’nun kaleminden dökülen bu hikâye, gerçeğin tam da ortasında bir yerde duruyor; ne eksik ne fazla. Hayatın o bildik parçaları: akşamın alacakaranlığında kaybolan ışıklar, bir avuç pirinç için uğraşan eller, daracık evlerin gündelik telaşı. Nurhayat’ın gözleri, sesi, varlığı... Bir şarkı mırıldanır gibi geçen anlar, "Ayykıraca nehesimm kalvasa vileee"nin ardında saklı sırlar. Haylayf Plajı’ndaki o küçük bahçe katı, beyaz fayansların soğukluğu, kara deliklerin çekimi. İnsan kalmanın zorluğunu, boşluğu yuvarlamanın ağırlığını taşıyanlar var burada. Boralıoğlu, dikenli bir dille, düştüğü yeri yakarak anlatıyor; ne fazla söz, ne eksik. Sadece hayatın ta kendisi.