Muazzam Bey'in Değersiz Hayatı

Muazzam Bey, adının çağrıştırdığı ihtişamdan uzak, son derece sıradan bir hayat sürüyordu. İşe her sabah aynı otobüse binip inerken, patronunun lüks arabasını görmek içini kemiriyordu; o mühendis, kendisi ise on yılda zor bitirdiği Açıköğretim mezunu. Şirkete bir kuruş bile katkısı yokken, sadece maaş bordrosunda yer alıyordu. Başarıdan bu kadar uzak olmak bile yetmezmiş gibi, akşam zorunlu bir buluşma onu bekliyordu: Nermin. Onun için en iyi benzetme, evde karşılaştığınız bir karafatmaydı – üstüne kadın vücudu giydirilmiş, suratı hiç değişmeyen bir karafatma. Hayatının tekdüzeliğinden şikayet ederken, Muazzam Bey’in dünyası ansızın karışacaktı. Başarısızlıklarına, önemsizliğine olan sarsılmaz inancı, bir anda yerini beklenmedik bir gerçeğe bırakacaktı. Sandalyesini yatağın yanına çekip oturduğunda, karşısındakinin ağzından dökülen sözler, her şeyi altüst edecekti: *"Muazzam, kızımı öldürmüşsün."* Bu.