Ms’im Komutanım!

Üniformasını çıkarmak zorunda kaldığında, hayat bir anda tanınmaz hale gelmişti. Her kapı yüzüne kapanırken, eski dostları bile selam vermekten çekinir olmuştu. Sanki taşıdığı yük sadece omuzlarında değil, bakışlarındaydı da. Geceler, uykusuzlukla geçiyor; sessizlik, içindeki fırtınayı daha da büyütüyordu. Annesi, hatıralarını saklamak için çabalarken o, her an patlamaya hazır bir öfkeyle dolup taşıyordu. İş başvurularında duyduğu "Eski askeri öğrenci istemiyoruz" sözleri, yaralarını daha da derinleştiriyordu. Adaletsizliğe karşı durmak, başkalarının sessizliğine tanık olmak... Bu hayatta ne için yaşıyordu ki? Sadece günü geçirmek için mi, yoksa doğru bildiği yolda dimdik durmak için mi? Hastalık ise bedenini kemirirken, ruhu da teslim olmaya yanaşmıyordu. İlaçlar, iğneler, acı... Hiçbiri onu yıldırmamıştı ama yaşatmamıştı da. Hayat, bir mücadele arenasına dönüşmüştü artık.