Mr. Mazoşist

Öykü, o yolda yürürken farkında değildi aslında: karşılaşmaları tesadüf falan değildi. Adam onu çoktan seçmişti, hatta varlığını bile onun için var etmişti sanki. "Bu hikâyede kimse suçsuz değil," diye fısıldadı bir gün, gözlerinde soğuk bir pırıltıyla. "Sen de dahil." Kendine fazlasıyla güveniyordu Öykü, oysa yanılıyordu. Masum olsaydı, adam onu seçmezdi çünkü. Bu labirentten tek çıkış yolu vardı: son nefes. "Sen beni öldürmek için geldin," dedi adam, sesi bir bıçak gibi keskin. "Ama ben, sırf sen bana gel diye, annenle babanı yok ettim." Gözlerini kaçırmaması için uyardı onu, sonra ekledi: "Sakın bana tutulma güzelim. Bu bir aşk hikâyesi değil, acının ta kendisi." Öykü, acılarının ortağı olmak için oradaydı artık. "Nefret ettiğin kadar yaşayacaksın," diye mırıldandı adam. "Ve sevdiğin kadar öleceksin." İşte o an anladı: en korktuğu şeyin, en beklenmedik yerde karşısına çıkması an meselesiydi.