Mor Sümbüllü Yıllar

Güllü, aylarca Eşe Hatun’un bahçesindeki o vernikli masada oturdu geceleri. Karanlıkta bir ışık, bir ses umdu; kimi zaman balkonda Eşe’nin hayalini kurdu. Her akşam ona bir şeyler anlattı, her sabah onun sesinden öğüt aldı düşlerinde. Zamanla yoruldu özlemin ağırlığına. Rüzgârla savrulan yaprakları süpürdü, bahçeyi her gün temizledi, çiçekleri suladı. Ama bir bir solup gittiler. Geceler soğudu, Eşe gelmedi. Küstü, yüzünü o yöne çevirmedi artık. Oysa bakmadığı günler daha çok özledi. Şark köşesi tozlandı, vernikli masa karardı, hasır koltuklar unutuldu. Sarı yapraklar aralarında uçuştu, tozlar aralıklardan sızarak her şeyi kapladı. Mor Sümbüllü Yıllar, yalın bir anlatımla iç içe geçmiş insan hikâyelerini, bekleyişleri ve kırgınlıkları ustaca işliyor. Sessizliğin, özlemin ve zamanın izlerini sürerken, okuyucuyu kendine çekiyor.