Monoton Bir Gün

Hayat, bir kuşun rüzgâra karşı kanat çırpması kadar zordu bazen. Ama ben, o kuşun düşmeden havada kalma inadından güç alıyordum. Yaşamak, işte bu inatla mümkündü. Televizyondaki reklamlarda gördüğüm o mutlu aile tabloları içimi acıtıyordu; annenin elinden şeker alan çocuklar, sıcacık sofralar... Benim de canım çekerdi o sıcaklığı, o sevgiyi. Gözlerim dolarken, yokluğun ağırlığı sol yanımda eriyordu sanki. Ağabeyimin babası olamayacağıma göre, zabıta olmayı seçtim. Babamın toprağın altında olması yetmezmiş gibi, bir de toprağa "baba" demek zorundaydım. Öğretmenimiz bize Türkçeyi, matematiği öğretirken, sokaklar da hayat derslerini veriyordu; para üstü hesaplamak, açlığı bastırmak için çöpten ekmek toplamak... Kokan nefesim, sırtımdaki aç midem kadar ağır geliyordu bazen. Ama dilenmedim. İğrenmedim. Sadece dayandım.