Momet

Ovanın üzerinde, varlığıyla yokluğu bir arada duran bir şeyler vardı sanki. Ne olduğunu anlamak için değil, belki de hiçbir şey olmadığını kabullenmek için bakıyordun. Kendi gücüyle ayakta kalmaya çalışan, içini açmadan dışarıya seslenen bir duruş. İleriye doğru sürünmek, dizlerinin üzerinde sorabilmek: "Nasıl gideceğiz şimdi?" diye. Aslında hiçbir şey yapmamak için miydi bütün bu çaba? Şiirin kanatlarıyla havalanmak, belki de hiç kalkmamak için. Her şeyin ortasında, bir şey olmadığını fark etmek için miydi bu yolculuk? Belki de sadece durup bakmak, görmek için.