Modern Mitler

Eski çağların yaratılış hikâyeleri artık bize masal gibi gelse de, evrenin sırlarını çözme iddiasındaki bilim de tüm sorularımıza yanıt verebiliyor mu? Yıldızların dansıyla açıklanan kozmos, atom altı parçacıkların karmaşasıyla daha mı anlaşılır oldu? Oren Harman, bilimin zaferlerini kabul etmekle birlikte, insanın varoluşuna dair derin soruların peşini bırakmadığını gösteriyor. Ay’ın Dünya’ya olan bağlılığından yola çıkarak kozmik bir anne figürü kuruyor; mitokondrinin panik anında hayatın ve ölümün nasıl doğduğunu anlatıyor. Ahtapotun belleği üzerinden bilincin yalnızlığını sorgularken, dilin evrimini insanın hakikatle imtihanı olarak resmediyor. Bilim, tıpkı mitler gibi, bizi sonsuz arayışın eşiğinde bırakıyor – belki de asıl büyü burada. Harman, cesur ve incelikli bir dille, evrenin gizemini çözmeye çalışırken insanın içindeki o bitmeyen merakı yeniden keşfediyor.